Szczerze mówiąc, bałam się pójść na ten film znając pobieżnie tematykę. Uznałam, że będzie również ciężki i dołujący jak – dopiero co widziany przeze mnie – Zapaśnik. Ale choć temat faktycznie jest trudny, a historia nie szuka na siłę happy endu, twórcy tego filmu nie postawili sobie za zadanie główne przybić widza. Bardzo dobre kino. Historia jest niesamowicie interesująca, aktorzy są wybitni, grają świetnie, całość jest znakomicie wyreżyserowana, nakręcona, napięcie utrzymywane, właściwie nikt nie wie, jak to się wszystko skończy. Do tego jest jeszcze postawiony problem moralny i jakby druga perspektywa, która niekoniecznie usprawiedliwia, ale z pewnością pozwala spojrzeć na całość z innej strony. I takich właśnie, pozbawionych emocji i zażartej dyskusji, pozbawionych z góry wiadomych odpowiedzi, takich właśnie pytań o tematy ważne, oczekuję od kina. Świetna Kate Winslet. Absolutnie zasłużony Oscar. Wybitny – znowu!!! – Ralph Finnes. Ale też znakomity drugi plan. Bardzo ciekawa postać profesora w wykonaniu Bruno Ganza. Ale przede wszystkim, zawsze z zachwytem przeze mnie przyjmowana, Lena Olin. Od czasu, kiedy zobaczyłam ją po raz pierwszy w „Nieznośnej lekkości bytu”, poprzez …

Teoretycznie wiedziałam na jaki film się wybieram. Teoretycznie widziałam zwiastuny i widziałam tę twarz. Teoretycznie byłam przygotowana na mocne wrażenia. Ale okazało się, że rzeczywistość mnie przerosła. „Zapaśnik” poruszył mnie maksymalnie. Poruszył i przygnębił. Właściwie nawet wbił mnie w ziemię i przez jakiś czas nie pozwalał wstać. Czy to jest kwestia Rourke’go, który naprawdę wygląda przerażająco i on naprawdę tak wygląda bez żadnej charakteryzacji. Czy to kwestia wyobrażenia sobie, że ta historia jest bardzo bliska jego prawdziwej historii. Czy to kwestia przygnębiającej amerykańskiej prowincji, zupełnie beznadziejnej. Czy wreszcie jakichś osobistych skojarzeń – a to z upływającym czasem, a to z relacją córka-ojciec … Myślę, że każdy może znaleźć w tym obrazie jakiś kawałek beznadziei dla siebie. „Zapaśnik” właśnie w swojej mocy przejmowania ludzi jest filmem wyjątkowym. Poza tym to dobre kino. Mocne, dobrze zagrane. Zaskakujące. I naprawdę nie pozostawiające żadnych złudzeń. Rourke jest w tym obrazie zupełnie niesamowity. Jego twarz jest tak zmasakrowana, że nie ma mowy o mimice. Czy to z powodu uszkodzenia mięsni twarzy, czy z powodu operacji plastycznych, w każdym razie, nie …

Niespecjalnie lubię opowiadania. W książkach największą wartość upatruję w tym, że potrafią mnie zaangażować w fabułę, zaciekawić, przykuć uwagę tak, żebym nie chciała przerywać czytania. Najlepsze książki w moim życiu czytałam całymi nocami, bo najzwyczajniej w świecie nie byłam w stanie przestać, rozstać się z bohaterami, choćby na noc. W opowiadaniach nie ma takiej dramaturgii, poza tym trudno zapamiętać kilkanaście różnych historii, po przeczytaniu więc tomu opowiadań, w głowie zostają najwyżej 2-3 robiące największe wrażenie. I tylko dla nich, jeśli naprawdę są tego warte, czasami sięgam po tom opowiadań. Tym razem Artura Millera „Obecność”. Spodziewałam się szokowania i czytania z wypiekami na twarzy, nawet jeśli przysłowiowymi, bo po przejściu przez kilka tomów Bukowskiego w życiu, trudno już się czymś niesmaczyć, czy zawstydzać. Tych wypieków nie było. Była natomiast dość prosta konstrukcja – otwarcia i zamknięcia. I prawie niczego w środku. Otwarcie – Buldog. Historia chłopca, który udaje się po szczeniaka rasy buldog moręgowaty na drugi koniec miasta. Nie wie wprawdzie jak rasa wygląda, ale wiedziony jakimś przeczuciem czy innymi powodami, zmierza dzielnie wykorzystując różne środki …

Wyraziłam już niejednokrotnie swoją dezaprobatę dla tego filmu. Wyrażę więc jeszcze raz. Nie wiem, dlaczego dostał jakiekolwiek nominacje do Oscarów. Nie wiem, ale mnie to przejmuje, bo ciągle jeszcze wierzę w to, że przynajmniej nominacje powinny dostawać filmy znakomite, a kto wygra to już kwestia polityki. Mam kilka zarzutów do „Ciekawego przypadku Benjamina Buttona”. Pierwszy z nich to czas trwania. Nie, nie jestem obsesyjna, jeśli chodzi o czas, wręcz przeciwnie. Znam kilka osób znacznie bardziej obsesyjnych i wiecznie się spieszących. Jeśli natomiast ktoś sadza mnie w kinie (ok., sama się sadzam, ale zakładam, że reżyser i producent tego właśnie ode mnie oczekiwali) na 2 godziny i 50 minut, to powinien mieć mi coś ważnego do powiedzenia. A tu się okazuje, że niekoniecznie. Drugi zarzut to Brad Pitt. Niestety. W dalszym ciągu jestem nieprzekonywalna. O ile nawet mi odpowiadał jego widok z pomarszczoną skórą w późnym wieku starczym (czy raczej wczesnym młodzieńczym), o tyle, kiedy już „doszedł do siebie”, wsiadł na motor i zagrał słynną scenę w okularach słonecznych a la James Dean, miałam go znowu …