Czy byliście kiedyś na komedii, w trakcie której ani razu się nie uśmiechnęliście? Ja właśnie wróciłam z kina i ciągle nie mogę wyjść z podziwu, komu się chce robić takie filmy. Omijajcie tę „komedię” szerokim łukiem. Naprawdę jest kompletnie denna. Coraz więcej niestety takich obrazów w kinie się pojawia. Całkiem niedawno narzekałam na „Kobiety” i „Kobiety pragną bardziej”, teraz narzekam na „Za jakie grzechy” (oraz zwyczajowo na tłumaczy, którzy wiedzą lepiej). Z Renee Zellweger umknęła cała zabawność, którą miała w Bridget Jones. Nie wiem, jak to się stało. Jest totalnie nudna. Jeden z recenzentów napisał, że głównie robi „buzię w ciup” i to prawda. Wydyma jeszcze policzki i pakuje się w kłopoty. Ale to wszystko już znamy, poza tym wydanie jest o 200% gorsze niż przy Bridget. Cała fabuła jest mocno przewidywalna. Właściwie można się po pierwszych kilku ujęciach zorientować jak „Za jakie grzechy” się rozwinie. Wszyscy oczekują happy endu, wszyscy go dostają. W pierwszych scenach wiadomo między kim będzie romans, a kto będzie głównym wrogiem. Jedyna jasną postacią na całym firmamencie jest Harry Connick …

Casillero del Diablo Concha y Toro, bez względu na to jaki kolor i szczep, mają w sobie coś pysznego. To bardzo przyzwoite wina, praktycznie w każdej odmianie. Tym razem padło na Chardonnay. W opisie dystrybutorów to: „Świeże wino o wyważonej kwasowości; delikatnych, eleganckich i słodkich nutach beczki. Lekko maślane z wyraźnymi cytrusowymi aromatami. Polecane do delikatnych ryb: okoń, sola, łosoś.”. Dziś zjadłam do łososia. Jak na Chardonnay to bardzo dobre. Jak wiecie nie jestem dużym zwolennikiem tego szczepu, ale w tym przypadku to udany przedstawiciel. Szczególnie wyczuwalna jest jego lekko maślana nuta. Pani w sklepie w moim bloku powiedziałaby „mineralne”. 😉 Polecam. Dostępne m.in. tutaj, ale ja kupiłam taniej w hipermarkecie. Jest bardzo popularne i – co się nieczęsto zdarza – bardzo dobre jak na taką popularność. W skali od 1 do 10 daję 7 Zapraszam na na fanpage, Twitter i Instagram Frobloga. Zachęcam też do prenumerowania newslettera Frobloga. Co tydzień w piątek wysyłam podsumowanie moich relacji. Wystarczy podać swój adres e-mailowy tutaj: Email *

Wszyscy dobrze mówią o tym filmie, więc swoją pozytywną opinią nie odkryję Ameryki. Najnowszy Wooda Allen reklamowany jest jako „humor Allena w świecie Almodovara” i muszę przyznać, że to wyjątkowo trafne podsumowanie. Oczywiście Almodovar to bardziej Madryt niż Barcelona i ciekawsze nieco okolice niż kilka najsławniejszych miejsc jak park Gaudiego, ale klimat, kolory, zdjęcia, no i Penelope – wszystko to jest bardziej Almodovar niż Allen. Jednak poczucie humoru głównych bohaterów od początku do końca jest allenowskie. Narrator jest również cały jego. Od początku do końca przedstawia całą historię z właściwym sobie dystansem powodując niejeden uśmiech. Klimat uzupełnia muzyka. Z niesamowitym przewodnim motywem „Barcelona” w wykonaniu Giulii y Los Tellarini. Muzyka głównie na gitarę i wokal, ale gitarę wybitną, momentami słychać nawet Paco De Lucia. Allen – nie wiem czy świadomie – wprowadza też podobne do Almodovara sytuacje podszyte muzyką. Pamiętacie scenę z „Porozmawiaj z nią”, gdzie przepiękną pieśń „La Paloma” na gitarze gra i śpiewa Caetano Veloso? Tutaj mamy podobną scenę, wszyscy zgromadzeni siedzą na krzesłach zasłuchani z muzykę – nikt wprawdzie nie śpiewa, ale gitara …

Strasznie mi żal głównego bohatera filmu Gran Torino – Walta Kowalskiego. Ma – kolokwialnie rzecz ujmując – przerąbane. Nie dość, że umiera mu żona, a synowie i wnuczęta zupełnie nie spełniają jego oczekiwań, to jeszcze w jego okolicy coraz więcej przedstawicieli innych niż biała ras. Najbliżsi sąsiedzi to rodzina Hmongów – uchodźców z Laosu. W okolicy mieszkają i pracują praktycznie sami „kolorowi”, którzy nie potrafią nawet wymówić poprawnie jego nazwiska. Na dodatek, jeden z sąsiadów, nastolatek z rodziny Hmongów, próbuje ukraść jego piękny samochód – stary model Forda Gran Torino. Na to wszystko Walt Kowalski spluwa z niesmakiem. Tak mniej więcej Clint Eastwood rysuje swojego bohatera w pierwszych scenach Gran Torino. A ja po prostu nie mogę wyjść z podziwu. Jak to jest możliwe, że ten człowiek, który przez tyle lat grywał w tak kiepskich filmach (ok., dzisiaj już uważanych za klasykę, ale przecież Brudny Harry to nie jest jakiś szczyt osiągnięć X muzy!) nagle, kilka lat temu zaczął kręcić genialne filmy. Jak to jest możliwe? Co on robił z mózgiem wtedy, kiedy grał w …

Muszę przyznać, że to pierwsze francuskie wino, które kupiłam samodzielnie. Jak wielokrotnie pisałam na tym blogu, nie darzę ich szczególnym podziwem, nie przepadam za nimi aż tak bardzo, jak większość specjalistów ds. wina. Uważam zresztą, że być może wynika to właśnie z mojej małej jeszcze w tematach winnych wiedzy. Chablis to wina z Burgundii, jednego z najbardziej znanych winnych regionów Francji. Petit Chablis to wina najniższej jakości, jednak najprzystępniejszej cenie. Zazwyczaj pija się je jako wina młode, ale to, z 2007 roku, również całkiem nieźle daje sobie radę. Do zakupu wina, nie w jakimś niezwykle wysublimowanym sklepie winnym, ale zwykłej piwniczce w Leclrercu, sprowokował mnie najbardziej fakt, że Petit Chablis jest do Polski sprowadzane przez spółkę Vinarius, a jak wiecie, zaufałam im w sprawie wina już raz i nie żałowałam. Teraz jest podobnie. Wino ma delikatne posmaki kwiatowe i owocowe, lekka cytryna i jakby trochę grejpfruta. Nie jest przesadzone w żadną stronę, ani zbytnio ożywiające, ani zbytnio lekkie. W sam raz. Swój pierwszy zakup wina francuskiego zaliczam do udanych. Polecam! Zapraszam na na fanpage, Twitter …