Ukojenie. Tak jednym słowem opisałabym piękną nową płytę Stinga. Dzisiaj zaczęłam jej słuchać i nie umiem przestać. Pogoda jaka jest, każdy widzi. Dzień się skończył godzinę wcześniej. Depresyjne nastroje za oknem tylko czyhają na jego uchylenie, żeby bezczelnie zagościć na dobre. W takim właśnie klimacie będąc włączyłam nowego Stinga, a tam … Pełna zima. Ale taka otulająca, pieszcząca, wywołująca najlepsze skojarzenia, choć zimy z natury nie znoszę. Sting zmierzył się z klimatami tradycjonalnych pieśni, ballad i kolęd brytyjskich. Na tej płycie są tylko dwa jego własne utwory – w tym jeden znany już z płyty „Mercury Falling” – „The Hounds Of Winter” w nowej aranżacji. Poza tym, ballady żebraków, tradycyjne pieśni z Newcastle, średniowieczne kolędy i barokowe kompozycje Bacha i Henry’ego Purcella. Fascynujące jest, jaką ewolucję przeszedł ten artysta od The Police do tak kompletnie i totalnie odległych obszarów muzycznych. A przecież po drodze był jeszcze jazz i kilka utworów całkiem mocno nawiązujących do nurtu country. Z okresu jazzowego zostało na tej płycie Stingowi kilku muzycznych przyjaciół. W niektórych utworach towarzyszą mu Chris Botti, Kenny …

Pierwsze moje mołdawskie wino przyjęłam z dużym zainteresowaniem. Zwłaszcza, że wybrałam sobie swój ulubiony szczep – traminer (zwany też gewurztraminerem). Dystrybutorzy piszą o nim „Wino o lekko złocistej barwie i bogatym bukiecie, w którym dominują delikatne aromaty kwiatowe z nutami różanej herbaty oraz polnych kwiatów. W tle wyczuwalny jest też zapach zielonych gruszek. W smaku świeże i bardzo delikatne.” Powiedziałabym, że jak dla mnie zbyt świeże. Po otwarciu bąbelki młodego wina długo unoszą się w kieliszku. Nie ma głębi i pełni aromatów gewurztraminera, zdecydowanie nie wchodzi mi tak dobrze, jak kilka innych, znanych mi win tego szczepu. Owszem, cena też z niższej półki, może więc jedno uzasadnia drugie. Pierwszej Mołdawii nie zaliczam więc do najbardziej udanych, ale będę jeszcze próbować. Chateau Vartely Traminer Mołdawia 2008 do kupienia m.in. tutaj. W skali od 1 do 10 daję 5   Zapraszam na na fanpage, Twitter i Instagram Frobloga. Zachęcam też do prenumerowania newslettera Frobloga. Co tydzień w piątek wysyłam podsumowanie moich relacji. Wystarczy podać swój adres e-mailowy tutaj: Email *

Postanowiłam zrobić kaczkę luzowaną. To moje mocne postanowienie po obejrzeniu przecudnego filmu „Julie i Julia”. Filmu teoretycznie o gotowaniu. Oglądając „Julie i Julię” ma się wrażenie, że gotowanie i jedzenie jest po prostu najważniejszą rzeczą na świecie. Jakże bliskie jest mi to sformułowanie. Wprawdzie od pewnego, dość długiego już czasu, nie praktykuję ambitnego gotowania, ale z dużą przyjemnością zajadam się dziełami mistrzów w tej dziedzinie. Dlatego rozumiem doskonale, o czym jest ten film. To film o dwóch kobietach, które wprawdzie dzieli kilkadziesiąt lat w czasoprzestrzeni, ale łączy pasja. Pasją jest oczywiście kuchnia. Julia Child jest autorką słynnej przełomowej książki kucharskiej o kuchni francuskiej dla Amerykanek. A Julie Powell postanawia odnaleźć cel w swoim życiu i tym celem okazuje się być zrealizowanie wszystkich ponad pięciuset przepisów z książki Julii Child oraz opisanie swoich doświadczeń na blogu. Obydwie historie są prawdziwe. Poza absolutną dawką optymizmu i bezpretensjonalności ten film ma jeszcze mocne strony w osobie aktorów. Meryl Streep i Stanley Tucci są po prostu bezkonkurencyjni. Dla Streep to kolejny popis wcielania się w postać rzeczywistą, z wszystkimi …

„Wina lodowe to najbardziej spektakularne i najrzadsze słodkie wina na świecie. Są robione z winogron naturalnie zmrożonych do temperatury przynajmniej -8 stopni C. Tylko 15% soku w gronie pozostaje niezamrożona, a nektar ten jest niezwykle słodki i skoncentrowany.” – podaję za etykietą na pięknej czarnej butelce jednego z pierwszych moich win lodowych. Zupełnie niesłychany proces produkcji tych win bardzo istotnie wpływa z pewnością na ich cenę, ale jednocześnie na ich znakomitość. Jest coś elitarnego w samej myśli, że wykorzystano jedynie 15% grona, z którego wino zostało zrobione. Zwykle wina lodowe są bardzo słodkie, podobnie jest z tym. Mango, które obdarzam dużą sympatią, zarówno w wersji owocu, sosu jak i smaku wina, jest tu bardzo wyczuwalne – w nucie zapachowej i smakowej. Poza nim oczywiście ananas. Bardzo pyszne wino, nie do wszystkiego oczywiście. Nie wiem, czy piłabym je do deseru, raczej wybrałabym je do jakiegoś ciężkiego pasztetu … Bardzo polecam w każdym razie. Przyleciało do mnie z Kanady, więc nie polecę żadnego polskiego sklepu, ale jeśli ktoś z Was się wybiera, to pamiętajcie o tej kanadyjskiej …

Dość trudno mi pisać o tym koncercie. Trudno, bo nie zaliczam się do największych fanów Tori. Nie należy pewnie nawet do mojej pierwszej piątki ulubionych wokalistek. Doceniam warsztat, lubię piosenki, ale nie miota mną uczucie do niej. Po prostu inna stylistyka. Z tym większym zaskoczeniem odebrałam koncert w warszawskiej Sali Kongresowej. Energia, która zapanowała pomiędzy Tori a tłumem, była nie do ogarnięcia. Kiedy weszła, (Tori, nie energia) drobna, szczupła, w długiej sukni, nic tej eksplozji nie zapowiadało. Usiadła pomiędzy fortepianem i keyboardem. Zdziwiło mnie to ustawienie, ale kiedy zobaczyłam jej grę z publicznością, jej ruchy, jej – prawie już – orgie z fortepianem, zrozumiałam. Tori Amos ma do swoich instrumentów stosunek seksualny. To, co wyprawia siedząc i grając na nich, przekracza możliwości normalnego człowieka. Dlatego podejrzewam, że wpada w trans. Nie można bowiem spędzić 2,5 godziny w pozycji wykrzywionej, rozkraczonej, kopiąc, wymachując nogami i rękoma. Tego się nie da fizycznie wytrzymać. A Tori potrafi. Jej trans wyczuwa publiczność. I to jest zdecydowanie jej publiczność. Taka, która rozpoznaje kolejne utwory, taka, która zna teksty na pamięć, …

Zadziwiające wino. Wyjątkowo dobre jak na Chardonnay. Wyjątkowo nie podobne do smaku Chardonnay. Podejrzewam, że przy teście z zamkniętymi oczami lub zasłoniętą nalepką, nie rozpoznałabym tego szczepu w tym winie. Co dla mnie jest akurat dużym komplementem. Już kiedyś piłam jakieś wino Finca Flichman, nie zachwyciło mnie, tym razem też nie zachwyca, choć jest bardzo przyzwoite, ale zdecydowanie zaskakuje. Dystrybutorzy opisują to wino: „Złocisty kolor z zawiesistym i treściwym bukietem, z nutami śmietany, ananasu i caramelu. W ustach tęgie z miękkim, świeżym i przyprawowym smakiem z nutami dymu i minerałów. Długi bogaty posmak.” Jak zwykle trafiłam na smak w poszukiwaniu mineralności, którą tym razem znalazłam. Wszystkim zwolennikom minerałów, polecam. Reszcie – umiarkowanie, ale też. Do kupienia m.in. tutaj. W skali od 1 do 10 daję 7 Zapraszam na na fanpage, Twitter i Instagram Frobloga. Zachęcam też do prenumerowania newslettera Frobloga. Co tydzień w piątek wysyłam podsumowanie moich relacji. Wystarczy podać swój adres e-mailowy tutaj: Email *

Nie wiem, dlaczego krytyka tak bardzo źle ten film oceniła. Nie przeczytałam w sumie chyba ani jednej pozytywnej recenzji. Dla mnie to było całkiem przyjemne kino, nie spodziewałam się wzlotów i ich nie doświadczyłam. Po prostu historia Coco Chanel, bardzo ciekawa historia – dodam. Być może wszyscy ją znali, a ja akurat nie, ale sama fabuła, a zatem historia początku dorosłego życia Coco Chanel, wydała mi się bardzo interesująca. Trudne początki, niejednoznaczne relacje z mężczyznami, wielka samotność i co w sumie wydaje mi się najważniejsze – przypadkowa decyzja o zostaniu modystką. Nie znałam tej historii i w jej poznaniu upatruję największą wartość tego filmu. W jednym muszę przyznać rację recenzentom – Audrey Tautou zdecydowanie nie poradziła sobie z tą rolą. Brakło jej ukazania tego wszystkiego, z czego Coco Chanel słynie do dziś – zdecydowania, energii, siły i desperacji. Tautou jest słodka, robi owszem kilka min przypominających energiczną kobietkę, ale całość postaci jest kompletnie niespójna i pozbawiona charakteru. Można być tym filmem rozczarowanym, jeśli oczekuje się rewii mody czy też w ogóle mody w centrum wydarzeń. …