Zwykle planując podróż pociągiem 2,5 h w każdą stronę, kupuję na dworcu 300 stron czegoś, co mnie wciągnie. Tym razem padło na najnowszą powieść Johna Grishama pt. „Prawnik”. Sam autor na okładce skłania do porównań ze swoją najsłynniejszą powieścią „Firmą”. Tym samym daje czytelnikom nadzieję na porównywalne wrażenia. Niestety. Oczywiście „Prawnik” jest świetnie skomponowaną, wymyśloną i płynnie napisaną i swobodnie czytającą się powieścią kryminalną. Wciąga, angażuje, wyłącza umysł z otaczającej rzeczywistości. trudno ją odłożyć, chce się kontynuować. W końcu Grisham ani nagle nie przestał umieć pisać, ani też nie pozbawił się wszystkich pomysłów z kategorii kryminalno-prawniczej. Jednak brak mu już tych olśniewających, brak elementów zaskoczenia, brak nieprzewidywalnych zwrotów akcji, całość w pewnym momencie staje się przewidywalna i tak już zmierza do końca. Szkoda. Być może, gdyby mógł dostać trochę czasu, gdyby nie musiał/nie chciał się spieszyć, gdyby nie było presji napisania kolejnej bestsellerowej powieści, na ekranizację której kontrakt został pewnie podpisany zanim powstał jej szkic. Być może wtedy byłoby lepiej. Tym razem niestety nie jest. Trudno, taka widać kolej. Niegdysiejsza „Firma” była prawdziwym thrillerem, dzisiaj …

Pod wieloma względami to wino było eksperymentem. Nigdy nie piłam jeszcze win z Izraela, nie przepadam też za różowymi winami. Owszem, doceniam je w lecie, kiedy potrzebne jest jakieś lekkie winko do wieczornych pogaduch na balkonie, ale do tej pory większość różowych win była bardzo przeciętnej jakości, mocno z kategorii „półsłodkie”, której naprawdę nie lubię. Tym razem zaskoczenie. Carmel Ridge Rose Galilea Appellation Izrael 2006. Zostałam przekonana do butelki tego właśnie wina przez panią ze sklepu w moim bloku i absolutnie nie żałuję. Bardzo przyzwoite wino. Wprawdzie na butelce w oryginale opisane jako „semi dry”, jednak w smaku było raczej wytrawne, choć nieatakujące kwasowością. Złożone ze szczepów Zinfandel 90% i Cabernet Sauvignon 10%. Dystrybutorzy piszą o nim tak: „Przyjemne różowe wino, o aromacie kwaśnych czereśni, róż i malin z wyrazistą nutą słodyczy. Usta wypełnione owocem, dobrze zrównoważone ze świeżym finiszem. Polecane jako aperitif, a także do ryb, zimnych mięs i pieczonych warzyw.” Bardzo polecam. Do kupienia m.in. tutaj, choć niestety ponoć już za niedługo nie będzie dostępne na polskim rynku. Wykorzystajcie więc ostatnią szansę J W …

Zafundowałam sobie bardzo kulturalny długi weekend. Obejrzałam cztery filmy, byłam na jednym koncercie, i na jednej kolacji. Poza tym się obijałam i uprawiałam nordic walking. Iście sybaryckie podejście do życia, to prawda. Zastanawiałam się, ile mi wrażeń pozostanie po tych czterech filmach i muszę przyznać, że jestem zdziwiona. Z każdego coś pamiętam, ale największy efekt wywarli na mnie „Zawodowcy”. Czekałam na ten film od jakiegoś czasu i myślę, że moja ocena może być właśnie przez to oczekiwanie niesprawiedliwa. „Zawodowcy” to bardzo sprawnie zrobione kino. Ciekawe zwroty akcji, zaskakujące rozwiązania, interesujący montaż, brak chronologii. To wszystko może zainteresować i interesuje. Ogląda się to kino dość dobrze i pewnie gdyby nie moje oczekiwania … byłabym całkiem zadowolona. Ale … ale przecież to jest Al Pacino i Robert De Niro i przecież to są jedni z najgenialniejszych aktorów na świecie. Ich potencjał pozostaje tu całkowicie niewykorzystany. Nie ma niczego odkrywczego w tym filmie. Nie ma nawet napięcia pomiędzy partnerami. Jest pewna miałkość i duży dystans, na który może się zdobyć widz oglądając ten film. Brak chemii. W jednej …

czyli jak Oliver Stone rozprawia się z kolejnym prezydentem USA. O Bushu zrobiono już kilka filmów. Właściwie można powiedzieć, że to wdzięczny temat do filmowania. Faktycznie, historia Busha idealnie nadaje się na film. Przerażająca jest ta wizja Stone’a, większym przerażeniem napawa jednak fakt, że większość filmów o Bushu ocenia go w ten sposób, co pozwala myśleć, że nie mamy do czynienia wyłącznie z fikcją literacką. Stone przedstawia George’a W. jako „gorszego syna” żyjącego w kompleksach nie tylko wobec swojego ojca, ale również, a może przede wszystkim, wobec swojego brata. W. nie jest do końca inteligentny, mówiąc eufemistycznie, za to piekielnie ambitny, choć dopiero od pewnego momentu w swoim życiu. Jest alkoholikiem, wprawdzie niepijącym, ale zdecydowanie z problemem. No i przede wszystkim traktuje rzeczy personalnie, co w przypadku prezydenta USA jest prawdopodobnie najgorszą z możliwych cech. Stone’owski Bush nie godzi się z żadną krytyką, a Saddama Husajna traktuje jako swojego osobistego wroga. Jest też fanatycznie wręcz religijny. Trudno sobie wprawdzie wyobrazić, że po naradach w Białym Domu wszyscy wspólnie zmawiają modlitwę, ale z pewnością dodaje to …