Długo podchodziłam do Bufetu Centralnego. Rzadko zdarza mi się być w okolicy centrum w czasie lunchu w tygodniu, może stąd wynikał mój największy problem. Bufet z lunchem kojarz mi się wybitnie. No ale co się odwlecze to nie uciecze, przyszedł ten dzień.
Z radością przyjmuję każdą informację o powstaniu kolejnego wine baru. Tak było też tym razem. Na Pięknej, tuż przy Teatrze Polonia, powstało Superiore.
Dwa dni temu otworzyło się na Hożej, bardzo niedaleko słynnego już Meat Love, nowe miejsce. Nierówno pod Sufitem. Trafiłam tu dzisiaj wczesnym popołudniem.
Od jakiegoś czasu dochodziły mnie słuchy, że Jacek Grochowina jest piekielnie zdolnym szefem kuchni. Ponieważ chwalili go inni szefowie, co zdarza się niezwykle rzadko, postanowiłam sprawdzić, gdzie można ten talent docenić. Napisałam więc maila z pytaniem. Odpowiedź przyszła bardzo szybko, dowiedziałam się, że w planach jest autorska restauracja. To było na początku roku. Już wtedy więc ustawiłam się w kolejce oczekujących na wizytę w pierwszej autorskiej restauracji Jacka Grochowiny. Od tego czasu molestowałam go jeszcze mailami kilkakrotnie, aż tu nagle, na początku listopada okazało się, że plany się precyzują i powstaje NOLITA. Czas oczekiwania na wizytę godny restauracji o kilku gwiazdkach Michelin 🙂
Muszę kiedyś zrobić zestawienie miejsc najczęściej przeze mnie opisywanych. Wbrew pozorom nie jest to duża grupa, natomiast wszystkie mają ze sobą coś wspólnego – często zmieniają kartę i przez to dają mi powód do powrotów, a co za tym idzie kolejnych opisów. W tej grupie z pewnością znajdują się Delikatesy Esencja. Tym razem Delikatesy zaprosiły mnie na degustację nowej karty, opartej na konserwach.
Weszłam do Flaminga w niedzielę rano z bolącą głową. Padał deszcz, było szaro, zimno i strasznie listopadowo. Ten ból głowy zawdzięczałam raczej niskiemu ciśnieniu niż imprezom dnia poprzedniego, miałam więc poczucie cierpienia niezasłużonego. Wchodzę do środka i przede wszystkim dziwi mnie duża liczba gości wewnątrz. Siadam przy stoliku i z trudnością zagłębiam się w lekturę karty śniadaniowej.
Sofra to nowe miejsce z kuchnią turecką w Warszawie. Jeśli jednak oczami wyobraźni widzicie już wnętrze w kocach i dywanach rodem z Cepelii oraz kartę obfitą w różnego rodzaju kebaby, nic bardziej mylnego.
Kiedy po raz pierwszy odwiedziłam Concept 13, byłam absolutnie przekonana, że cena pięcio-daniowego lunchu, ustawiona na poziomie 50zł, nie może się utrzymać i jest najzwyklejszą w świecie promocją. Od tej wizyty minęło kilka miesięcy, a cena jest dokładnie taka sama. Co ciekawsze, Concept ciągle zachwyca. Wygląda inaczej w słońcu letnim, inaczej w jesiennym, inaczej wieczorem, a jeszcze inaczej, kiedy śnieg za oknami. Zadziwiające miejsce.
Jadanie w restauracjach hotelowych nie zdarza mi się zbyt często. Nie wiem, czy to z powodu powszechnej opinii (często krzywdzącej zresztą), że zwykle w hotelu nie powinno się jadać, czy po prostu dlatego, że niewiele mnie do tych miejsc przyciąga. Zdarzyło mi się jednak w kilkuletniej historii Frobloga opisać cztery wizyty w warszawskich restauracjach hotelowych. Pisałam o brunchu w Sheratonie, czwartkowym Fish Fusion w Westin i dwukrotnej wizycie w La Rotisserie w Le Regina. Wszystkie bardzo udane.
Pierwsza moja wizyta w Brasserie Warszawska miała miejsce tuż po otwarciu. Jako jeden z blogerów zostałam zaproszona na lunch z okazji otwarcia. Właściciel Brasserie, Daniel Pawełek, znany wszystkim wcześniej z Butchery&Wine, opowiadał o swoim nowym miejscu. Mieliśmy też okazję poznać szefa kuchni. W poniedziałkowy wieczór wróciłam do Brasserie. Spodziewałam się dość pustego miejsca, w którym spokojnie będzie można porozmawiać. Jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że Brasserie tętni życiem do późnych godzin wieczornych, nawet w poniedziałek, dzień tygodnia najmniej skłaniający do socjalizowania się.
