Budynek przy Belwederskiej, w którym mieści się Bravo Roberto, oglądałam z podziwem. Bardzo atrakcyjny, zupełnie odstający od otoczenia. Niestety mieszkania były tam ponoć tak drogie, że przez pierwszy rok stał pusty. Ostatecznie zaczął się zaludniać, a zaraz potem powstała też na parterze restauracja śródziemnomorska Bravo Roberto.
Kolejny intensywny kwartał za mną. Odwiedziłam i opisałam w tym kwartale 45 przeróżnych miejsc. Do przystawek, dań głównych i deserów, powinnam jeszcze dorzucić śniadania, ale może wprowadzę tę kategorię od przyszłego roku. Tym razem najmocniejsza konkurencja miała miejsce pomiędzy przystawkami. Zobaczcie, jakie dania i w jakich restauracjach najbardziej mi smakowały w trzecim kwartale tego roku.
Wróciłam do Soul Kitchen. Od czasu mojej ostatniej wizyty zmieniło się tutaj bardzo wiele. Jest nowy szef kuchni Andrzej Polan i nowe menu. Jest też remont ulicy Noakowskiego, który pewnie odstrasza część gości. W niedzielne popołudnie muszę zaparkować kilka przecznic dalej, żeby tu dotrzeć, ale przy tak pięknej pogodzie, nie narzekam na spacer.
Mille Luci to nowa włoska knajpka na Pradze Południe w okolicach centrum handlowego Promenada. To zdecydowanie okolice, w których nie bywam zbyt często, ale Mille Luci zachęciło mnie wystarczająco mocno.
Mam tę płytę od kilku dni i przyznaję się do uzależnienia od niej. Nawet pracuję z Łobaszewską w tle, co zwykle mi się nie zdarza. Zastanawiałam się przez moment, co odróżnia ten krążek od większości produkcji innych polskich wokalistek i wiem. Łobaszewska nie udaje. Nie udaje, że pisze teksty – zaprasza do współpracy profesjonalnych autorów. Nie udaje, że komponuje muzykę, dlatego Darek Janus (skrót imienia nie mój) sam przyjeżdża do niej i namawia na piosenki, które napisał. Nie robi operacji plastycznych i nie odstawia papierosów nawet do sesji zdjęciowej. O ile to ostatnie może nie jest zaszczytne, o tyle fakt, że nie próbuje zarobić dodatkowych pieniędzy swoimi własnymi marnymi tekstami czy kompozycjami, należy podkreślić – jak to się kiedyś mówiło – wężykiem.
Pierwszy dzień jesieni i na dodatek bez słońca powoduje u mnie chęć poszukiwania energii i kolorów. Wybrałam się dziś więc na śniadanie do nowego, bardzo kolorowego miejsca w budynku Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. BUW uwielbiam, zawsze z chęcią wracam, z dużą radością ruszyłam więc do Fenomenalna Crepes & Cafe.
Zanim zdam Wam relację z wizyty w Po Prostu Café, pozwolę sobie na jeden komentarz w modnym ostatnio temacie śniadań na mieście. W weekendy jadam śniadania na mieście. Mój świat nie dzieli się na ludzi, którzy jadają śniadania na mieście i tych, którzy jadają je w domu. Mój świat dzieli się na ludzi, którzy uzurpują sobie prawo do oceniania jedzących na mieście i tych, którzy uważają, że ludzie mogą sobie jeść gdzie chcą. Z uzurpującymi sobie prawo do oceniania nie mam ochoty mieć nic wspólnego. Tyle tytułem wstępu.
Czojhona to nowa uzbecka restauracja w Warszawie. Jeszcze w zeszłym miesiącu wydawało się, że mały fast food serwujący czebureki na Grzybowskiej i Niepodległości to szczyt wschodniej egzotyki kulinarnej w Warszawie, a tu nagle otwiera się restauracja uzbecka. Co w ogóle jedzą Uzbekowie?
Papalina to teoretycznie nowa chorwacka restauracja i winiarnia na Ursynowie. Teoretycznie, bo w tym samym miejscu był wcześniej Cevap z kuchnią chorwacko-bośniacką, a menu obydwu tych miejsc jest bardzo podobne. Cevap i Papalina mają także tego samego właściciela. Nie wiem więc, skąd więc pomysł na zmianę nazwy. Być może coś się będzie zmieniało w przyszłości i miejsca zamierzają podążać w inną stronę.
Muszę się przyznać do zachwytu. Dawno, bardzo dawno już żadne miejsce nie zrobiło na mnie takiego wrażenia, jak MiTo. Być może dlatego, że coraz więcej kawiarenek wygląda podobnie, być może dlatego, że kolory zwykle są stonowane, a wnętrza małe i minimalistyczne. W MiTo jest tak niesamowicie kolorowo i przestrzennie, że aż chce się żyć i uśmiechać.
