Dla odmiany poszłam któregoś dnia do kina bez oczekiwań. Tak po prostu. Nie czytając zupełnie niczego o filmie, na który się wybrałam. Bez przygotowania i bez uprzedzeń. Nie wiedziałam kompletnie o czym jest film, słyszałam, że jest dobry. Ale sobie film wybrałam, co? Każdy z Was, kto widział „Wstyd” musi mi przyznać, że trafiłam niezwykle. Siedziałam wbita w krzesło praktycznie od pierwszych scen.

Zawsze lubiłam niema filmy. Pamiętam, że kiedy byłam mała, Stanisław Janicki przedstawiał je w cyklu „W starym kinie”. Miało to swój ogromny urok niedzielnego przedpołudnia, stareńkiego filmu i takiej pewnej powolności, która się z tym łączyła. Naoglądałam się Chaplina, Valentino i wielu polskich aktorów tamtej epoki. Tak, to zdecydowanie miało swój urok.

Co można zrobić, jeśli ma się świetny temat na film, znakomitych aktorów i duży budżet na promocję? Można zrobić film genialny, wycisnąć wszystkie soki, pokazać klasę i wielkość, wypromować się na tym i na wieczność uzyskać etykietkę świetnego reżysera. Można też całość niezwykle zepsuć, rozczarować widzów rozbudzonych w oczekiwaniach po poprzednich dobrych filmach. Małgośka Szumowska niestety poszła tą drugą drogą. Szkoda, bo „33 sceny z życia” były – moim zdaniem – filmem niezwykle mocnym, poruszającym, ważnym. Wilka szkoda, ale Sponsoring nie jest.