Miło jest przyjść do jakiegoś miejsca na dzień przed oficjalnym otwarciem i nie odbić się od drzwi i nie usłyszeć, że kuchnia zamknięta, bo przygotowania i nie narazić się na braki w menu z tego samego powodu. Po prostu przyjść i uznać, że wszystko działa.
Czasami się zastanawiam, jak to jest możliwe, że w jakichś średnio prezentujących się pawilonach, w otoczeniu kantoru wymiany walut i kebaba, pojawia się komuś pomysł, by otworzyć małe francuskie bistro. Niezbadane są pomysły ludzkie, ale na pewno pomysłodawcy należą się pochwały za wykonanie. Saint Jacques to dosłownie jeden pokoik, na ścianach zdjęcia Paryża, w sumie może z 10 dwuosobowych stolików. Wchodzi się do środka i cały ten absurdalny widok zewnętrzny zanika. Jest wprawdzie nieszczęsny remont Świętokrzyskiej tuż za oknem, ale przestrzeń wewnętrzna, z uroczymi lampkami na stolikach, tworzy bardzo przytulny klimat.
Jeśli zaczynać rok – to tylko tak. Wizytą w restauracji L’ARC, jednym z miejsc otwartych w zeszłym roku. Kawałek prawdziwej Francji w Warszawie, do tego w bardzo przyzwoitych cenach.
Wystrój francuskiego bistro z homarium rozdzielającym dwie sale. Trochę to miejsce przypomina mi dobre początki R20, mam nadzieję, że przyszłość L’ARC będzie znacznie lepsza.
Kiedy ostatnio byłam w restauracji Poezja, uważałam jeszcze Macieja Nowaka za znawcę nieomylnego, było to więc strasznie dawno, ale pora roku podobna. Nie zachwyciła wtedy obsługa, a po Knajpie Roku spodziewałam się więcej. O kuchni miałam natomiast bardzo dobre zdanie. Nieco dziwi mnie fakt, że przez cztery lata nie udało mi się tak wrócić, no ale pora była najwyższa.
Będzie krótko, bo o Delizii było już kilkakrotnie, ale to takie miejsce, do którego naprawdę chce się wracać. Na dodatek nominacja do Knajpy Roku spowodowała wzmożone zainteresowanie, tłumy gości, rezerwacje stolików minimum z dziennym wyprzedzeniem. Wszystko to sugeruje, że Delizia święci sukcesy, a my lubimy sprawdzać, jak restauracje radzą sobie z sukcesem. Nie wszystkim się bowiem udaje.
Oczywiście to nie pierwszy mój raz w Różanej, pierwszy natomiast opis. Poprzednie wizyty trafiły, pech chciał, na nieco mniej aktywne momenty tego bloga, do dziś to sobie wyrzucam J No ale przyszła pora na kolejną wizytę i opis wrażeń tym razem musi być.
Jeszcze ciągle podążamy kluczem gęsiny, który wydaje nam się być bardzo na czasie, podążyliśmy do jednej z restauracji serwujących gęsie menu. Wprawdzie okolica zupełnie oddalona od miejsc, w których zwykle bywamy, ale przecież Żoliborz to ciekawa dzielnica, warto więc czasem sprawdzić co się tu kulinarnie dzieje.
Gęsinę jada się w tym okresie roku intensywnie, a zwyczaj ten nie jest tylko polski, o czym przekonałam się podczas niedawnej wycieczki do Budapesztu (gdzie panują sezonowe wątróbki i udka gęsie). Na naszych polskich stołach serwowana jest gęś KOŁUDZKA w ramach akcji „Najlepsza gęsina na św. Marcina”.
Po ostatniej akcji restauracji z Oboźnej 9, obiecałam sobie poodwiedzać jeszcze ten adres, podrążyć nieco temat kulinarnie i winne. Dlatego całkiem niedawno wybrałam się do Klimatów Kulinarnych czyli Chilli. No już nazwa – przyznajcie sami – robi wrażenie.
A konkretniej wina z Alzacji i Cafe Magiel na Mokotowie. Byłam ostatnio na degustacji win alzackich Jean-Louis Mann, którym towarzyszyło specjalnie do nich skomponowane menu Magiel Cafe. 6 win 6 dań. Od najbardziej wytrawnych do najsłodszych. Dawno tak dobrze nie jadłam i nie piłam.
